Wczoraj (nie, nie wczoraj, ale czas nie ma w tym momencie znaczenia) w ramach odnowienia sympatii do brązowych dzwonowatych postanowiłam je włożyć. Nie tylko na siebie, ale i w posiadane saszki. Czyn ten ugodził w moje ostatnio nabyte rurkowe poczucie estetyki, jednakże sympatia okazała się silniejsza. Co prawda czułam się jak chłop w polu, co to swe za szerokie portki w gumiaki wkłada i czekałam tylko na słowa w stylu mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego jak wyglądasz. Otóż zdaję. Ale to nic. I tak pragnę wiśniowych rurek do mej wiśniowej smerfowej czapki zeszłorocznej, czyli z czasów, gdzie wiśnia nie była uliczną dominantą. I żółty sweter też pragnę. I rustykalne kolczyki z Rossmana. Wraz z bransoletką.

(Cóż mi jednak po tych pragnieniach, gdy w portfelu pustki, a w perspektywie wyjazd ponad pięćset kilometrów trwający.)

Po pięćdziesięciu pięciu godzinach z minutami, przegranych w Final Fantasy X… Nie, za wcześnie by osądzać cokolwiek. Niech się skończy, niech pomyślę, niech przełożę to sobie na tekst kultury i włączę w to marne kulturoznawstwo, co to mi cztery lata życia zabrało, a nic nie dało w zamian.

A, i czas powtórzyć lekturę Ślepowidzenia, wyłapać to, co nie wyłapano.

Nie tak całkiem dawno temu, będąc dzieckiem, śmiałam się z pewnego kiepskiego dowcipu, którego gorzki sens dopada mnie czasem w najmniej oczekiwanych momentach. Ponieważ moje umiejętności opowiadacza są raczej marne, pominę opis sytuacji lirycznej, skupiając się na konkretach:

Było zimno, nieprzyjemnie i jesienie. Był zziębnięty wróbel na płocie. A po chwili był także koń, który, bez zbędnych ceregieli i w sposób w dalszym ciągu dla mnie niezrozumiały, zrobił kupę wprost na wróbelka. Temu zrobiło się ciepło, a nawet wyjadł trochę ziaren niestrawionego owsa, więc przebolał fakt siedzenia w gównie. Ale gdy było mu dobrze wystarczająco długo, postanowił wychylić swój mały ptasi łebek. Pech chciał, że obok przechodził właśnie kot i wróbelka żywot skończył się w mgnieniu oka. Jaki z tego morał (a nawet trzy)?

1. Nie każdy twym wrogiem, kto na ciebie narobi.

2. Nie wystawiaj głowy z gówna, jeśli jest ci w nim dobrze.

3. Nie każdy twym przyjacielem, kto cię z gówna wyciągnie.

Relatywizm. Który jednak nie pociesza w mojej obecnej sytuacji.

Czyste niebo i brak wilgoci w powietrzu wyprowadzają mnie z równowagi. Nie mogę się skupić w czterech ścianach, wciaż coś przykuwa moją uwagę. I tylko stać w słońcu, chłonąć skórą wiatr.  Aż rujnuje mnie ta bezmyślność, ten błogi stan niebytu, nieczasu, nieprzestrzeni. Bo mój dziurawy plan empiryka nie jest w stanie tego wytrzymać. Wszystko w proch. Wszystko w pył.

W posiadanie lustrzanki weszłam, dokładnie – wiekowego i wyużywanego Nikona F75.  Za chwil kilkanaście przyjdzie mi zobaczyć pierwsze rezultaty przedsięwzięcia, które popełniłam. I śmiech. Już targa mnie za policzki autoironia, ta  zołza, co to się lubimy mimo wszystko. Haha, niech będzie.

I jeszcze dużo innych słów, których znaczenia nie ogarniam.

]]> http://androny.wordpress.com/2009/04/04/pocenie-radosne/feed/ 2 androny http://androny.wordpress.com/2008/03/17/niezmiennie-tak-dobrze/ http://androny.wordpress.com/2008/03/17/niezmiennie-tak-dobrze/#comments Mon, 17 Mar 2008 23:31:51 +0000 panna Magdalena http://androny.wordpress.com/?p=19 ]]>

Magda: Zakładając, że wpuścisz mnie do swojej kuchni i nie spalę całej budy… Pizzerii, przepraszam.

Janek: Pałuj się.

Magda: Z takimi tekstami to możesz sobie do kolegi, ja nie mam warunków.

Janek: Ha! A chciałbyś i to Cię boli. Stąd ta Twoja agresja.

Magda: (wymachując czerwcowym numerem ‘Arteonu’) Patrz co kupiłam?

Aneta: Ile dałaś?

Magda: Pięć złotych.

Hubert: Pięć? Dorzuciłabyś dziesięć i miałabyś na wódkę.

Magda: Czy Ty wszystko musisz przeliczać na wódkę?

Hubert: No. (rzekł tonem prawdy ogólnej i niepowtarzalnej)

Raz za razem orientuję się, że czynnością, którą wykonuję namiętnie i z uporem maniaka jest marnowanie czasu. Bezproduktywna stagnacja i nijak jestem w stanie temu zaradzić. Uciekam w świat taniej rozrywki z nadzieją – ba! ze świętym przekonaniem – że nadrobię życie w przyszłości. Ale hobby w postaci wrzucania papierowych kulek do miejskich śmietników chyba nie kwalifikuje się do aktywności.

Hubert: Po prostu jesteście pojebane.

Magda: A wy popierdoleni.

Hubert: Wolę być popierdolony niż pojebany!

Kobieto, przestań głupio tłumaczyć swoich humorów okresem. To tak, jakby facet stwierdził po zdradzie, że taka jego natura.

Profesor: Pani Dziwisz.

Magda: (macha ręką z końca sali) 

Profesor: Pani ma coś wspólnego z tym Dziwiszem?

Magda: Tak. To mój ojciec.

Profesor: (skrzywienie) Ojcem to na pewno nie jest.

Magda: (wzrusza ramionami) To ja w takim razie nie mam nic wspólnego z tym panem.

Magda: Teraz, gdy już masz samochód, będziesz pewnie jeździł do pracy czy…

Jacek: (przerywając) Zwariowałaś? Nie po to kupiłem sobie samochód, żeby nim wszędzie jeździć. No bez sensu!